Time Deum, honora Caesarem

Time Deum, honora Caesarem

Philosophia virtutis continet et officii et bene vivendi disciplinam; quam qui profitetur, gravissimam mihi sustinere personam videtur

Animus facit nobilem, cui ex quacumque conditione supra fortunam licet surgere

Notatio naturae et animadversio peperit artem

Niger tamquam corvus

Errat et in nulla sede moratur amor

Virtus [...] et conciliat amicitias et conservat

Quod est violentum, non est durabile

Dies academicus

Legem bonam a mala nulla alia nisi naturae norma dividere possumus

Experimentum in anima vili

Morte carent animae

Terminus ad quem

Avarus animus nullo satiatur lucro

Deus nobis haec otia fecit

Alterum non laedere

Bonum initium est dimidium facti

Ad philosophiam ergo confugiendum est

Animus facit nobilem, cui ex quacumque conditione supra fortunam licet surgere

Ad fontes

Homo sum; humani nil a me alienum esse puto


Menu

Quid enim salvis infamia nummis?
Quod licet Iovi, non licet bovi
Saepe enim causa moriendi est timide mori
Navem agere ignarus navis timet
Honorarii causa
Artificem commendat opus
Commune bonum = |Bonum commune
Fabula docet
Talpa caecior
Industriae nil impossibile
Fortunae filius
Nanum cuiusdam Atlanta vocamus
Quidquid honestum est, idem est utile
Quidquid non discutitur, iustitia non putatur
Non in loco ridere pergrave est malum
Sectio caesarea
Tempus est optimus magister vitae
Sapientis iudicis est semper cogitare, quid lex cogat
Praeceptor bonus omni modo fiat nobis amicus nec officium in docendo spectet sed affectum
Sapias, vina liques et spatio brevi spem longam reseces!